احمدی نژاد به اوین می رود ، جنگ قدرت یا واکنش های ناگزیر؟

برخی، اعتصاب بازار و اعتراضات را به جنگ قدرت درون حکومت نسبت می دهند و

برخی دیگر آن را واکنش ناگزیر یک ساختار اقتصادی می شمارند که هنوز نبض

آن در دست بازار سنتی ایران است.

البته گروه نخست که ردّ پای دار و دسته رفسنجانی را در اعتصاب و تظاهرات

روز چهارشنبه 12 مهر می جویند، از دو زاویه کاملا متضاد نقش وی را برجسته

می کنند: از یک سو در میان مخالفان و معترضان به حکومت، به اعتبار همین

اعتصاب و اعتراض برایش وجهه کسب می شود و از سوی دیگر مخالفان رفسنجانی

درون خود حکومت نیز به همین دلیل برایش پاپوش می دوزند. حال آنکه اگر هم

اعتصاب بازار از سوی کسانی از درون حکومت، از جمله رفسنجانی، طراحی شده

باشد، روشن است که به دلیل شرایط موجود و وضعیت ملتهب جامعه، رشته کنترل

جریانی که بر زمینه این اعتصاب یا حرکات مشابه شکل خواهد گرفت، خیلی زود

از دست طراحان آن خارج خواهد شد و بعید است کسی مانند رفسنجانی از این

امر خبر نداشته و حاضر باشد سرنوشت نظام را در یک زورآزمایی با رقبا به

خطر بیندازد، مگر آنکه با دستگیری فرزندانش (اگر واقعا نمایشی نباشد)

چاره دیگری برایش باقی نمانده باشد.

به هر روی، دادن شعار علیه احمدی نژاد در بازار تهران بیانگر آن است که

گروهی تلاش دارند تا کاسه و کوزه نابسامانی های اقتصادی و اجتماعی را بر

سر دولت کنونی و شخص احمدی نژاد بشکنند و چه بسا وی را قربانی کنند. اما

در عین حال «تیم احمدی نژاد» نیز بی کار ننشسته و با تشکیل «گروه

تشویش» (سایت محدوده) و سازماندهی اقدامات تبلیغاتی مانند بازدید احمدی

نژاد از زندان اوین (سایت شبکه ایران) و تلاش برای جلب حمایت گروه های

اجتماعی که از نظام زخم دیده اند، دست بر نقاط ضعفی می گذارد که پای

مجموعه جمهوری اسلامی در آن گیر است.

تشدید جنگ قدرت در رأس جمهوری اسلامی، به طور طبیعی و ناگزیر، جابجایی در

بدنه نظام و تغییر و تحولات درون جامعه و هم چنین تلاش و صف بندی های

مخالفانِ رژیم را بیش از پیش شدت می بخشد.